[_Hamid.Fashion_]

اى دل گر از آن چاه زنخدان به در آئى هر جا كه روى زود پشيمان به در آئى
هشدار كه گر وسوسه ء عقل كنى گوش (419) آدم صفت از روضه ء رضوان بدر آئى
شايد كه به آبى فلكت دست نگيرد گر تشنه لب از چشمه ء حيوان بدر آئى
جان مى دهم از حسرت ديدار تو چون صبح باشد كه چو خورشيد درخشان بدر آئى
چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت كز غنچه چو گل خرم و خندان بدر آئى
در تيره شب هجر تو جانم بلب آمد وقتست كه همچون مه تابان بدر آئى
بر رهگذرت بسته ام از ديده دو صد جوى تا بو كه تو چون سرو خرامان بدر آئى
حافظ مكن انديشه كه آن يوسف مه رو
باز آيد و از كلبه ء احزان بدر آئى

[_Hamid.Fashion_]

مى خواه و گل افشان كن از دهر چه مى جوئى اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه مى گوئى
مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقى را لب گيرى و رخ بوسى مى نوشى و گل بوئى
شمشاد خرامان كن و آهنگ گلستان كن تا سرو بياموزد از قد تو دلجوئى
تا غنچه ء خندانت دولت به كه خواهد داد اى شاخ گل رعنا از بهر كه مى روئى
امروز كه بازارت پرجوش خريدار است درياب و بنه گنجى از مايه ء نيكوئى
چون شمع نكو رويى در رهگذر باد است طرف هنرى بر بند از شمع نكو روئى
آن طره كه هر جعدش صد نافه ء چين ارزد خوش بودى اگر بودى بوئيش ز خوشخوئى
هر مرغ به دستانى در گلشن شاه آمد
بلبل به نوا سازى حافظ به غزل گوئى

[_Hamid.Fashion_]

• آب و آتش به هم آميخته اى از لب لعل چشم بد دور كه بس شعبده باز آمده اى
• آفرين بر دل نرم تو كه از بهر ثواب كشته ء غمزه خود را به نماز آمده اى
• زهد من با تو چه سنجد كه به يغماى دلم مست و آشفته به خلوتگه راز آمده اى
• پيش بالاى تو ميرم چه به جنگ چه به صلح چون به هر حال برازنده ء ناز آمده اى
• ساعتى ناز مفرما و بگردان عادت چون بپرسيدن ارباب نياز آمده اى
• گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده ست
• مگر از مذهب اين طايفه باز آمده اى

[_Hamid.Fashion_]

1. از من جدا مشو كه توام نور ديده اى آرام جان و موسم قلب رميده اى
2. از دامن تو دست ندارند عاشقان پيراهن صبورى ايشان دريده اى
3. از چشم بخت خويش مبادت گزند از آنك (420) در دلبرى به غايت خوبى رسيده اى
4. منعم كنى ز عشق وى اى مفتى زمان (421) معذور دارمت كه تو او را نديده اى
5. آن سرزنش كه كرد ترا دوست حافظا
6. بيش از گليم خويش مگر پا كشيده اى

[_Hamid.Fashion_]

• درد ما را نيست درمان الغياث هجر ما را نيست پايان الغياث
• دين و دل بردند و قصد جان كنند الغياث از جور خوبان الغياث
• در بهاى بوسه يى جانى طلب مى كنند اين دلستانان الغياث
• خون ما خوردند اين كافر دلان اى مسلمانان چه درمان الغياث
• همچو حافظ روز و شب بى خويشتن
• گشته ام سوزان و گريان الغياث

[_Hamid.Fashion_]

1. تويى كه بر سر خوبان كشورى چون تاج سزد اگر همه دلبران دهندت باج
2. دو چشم شوخ تو بر هم زده خطا و حبش بچين زلف تو ما چين و هند داده خراج
3. بياض روى تو روشن چون عارض رخ روز سواد زلف سياه تو هست ظلمت داج
4. دهان شهد تو داده رواج آب خضر لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج
5. ازين مرض به حقيقت شفا نخواهم يافت كه از تو درد دل اى جان نمى رسد به علاج
6. چرا همى شكنى جان من ز سنگدلى دل ضعيف كه باشد به نازكى چو ز جاج
7. لب تو خضر و دهان تو آب حيوانست قد تو سرو ميان موى و بر به هياءت عاج
8. فتاد در دل حافظ هواى چون تو شهى

[_Hamid.Fashion_]

1. اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح صلاح ما همه آنست كان تراست صلاح
2. سواد زلف سياه تو جاعل الظلمات بياض روى چو ماه تو فالق الاصباح
3. ز چين زلف كمندت كسى نيافت خلاص از آن كمانچه ابرو و تير چشم نجاح
4. ز ديده ام شده يك چشمه در كنار روان كه آشنا نكند در ميان آن ملاح
5. لب چو آب حيات تو هست قوت روح وجود خاكى ما را ازوست لذت راح
6. بداد لعل لبت بوسه يى بصد زارى گرفت كام دلم زو بصد هزار الحاح
7. دعاى جان تو ورد زبان مشتاقان هميشه تا كه بود متصل مسا و صباح
8. صلاح و توبه و تقوى ز ما مجو حافظ
9. ز رند و عاشق و مجنون كسى نيافت صلاح

[_Hamid.Fashion_]

• گل بى رخ يار خوش نباشد بى باده بهار خوش نباشد
• طرف چمن و طواف بستان بى لاله عذار خوش نباشد
• رقصيدن سرو و حالت گل بى صوت هزار خوش نباشد
• هر نقش كه دست عقل بندد جز نقش نگار خوش نباشد
• با يار شكر لب گل اندام بى بوس و كنار خوش نباشد
• جان نقد محقرست حافظ
• از بهر نثار خوش نباشد

[_Hamid.Fashion_]

• درآ كه در دل خسته توان درآيد باز بيا كه در تن مرده روان درآيد باز(422)
• بيا كه فرقت تو چشم من چنان در بست كه فتح باب وصالت مگر گشايد باز
• غمى كه چون سپه زنگ ملك دل بگرفت ز خيل شادى روم رخت زدايد باز
• به پيش آينه دل هر آنچه مى دارم بجز خيال جمالت نمى نمايد باز
• بدان مثل كه شب آبستن است دور از تو ستاره مى شمرم تا كه شب چه زايد باز
• بيا كه بلبل مطبوع خاطر حافظ به بوى گلبن وصل تو مى سرايد باز
• ببرد از من قرار و طاقت و هوش بت سنگين دل سيمين بناگوش (423)
• نگارى چابكى شنگى كله دار ظريفى مهوشى تركى قباپوش
• ز تاب آتش سوداى عشقش بسان ديگ دايم مى زنم جوش
• چو پيراهن شوم آسوده خاطر گرش همچون قبا گيرم در آغوش
• اگر پوسيده گردد استخوانم نگردد مهرت از جانم فراموش
• دل و دينم ، دل و دينم ببردست برو دوشش برو دوشش برو دوش
• دواى تو دواى تست حافظ
• لب نوشش لب نوشش لب نوش

[_Hamid.Fashion_]

• سحر به بوى گلستان دمى شدم در باغ كه تا چو بلبل بيدل كنم علاج دماغ
• به جلوه گل سورى نگاه مى كردم كه بود در شب تيره به روشنى چو چراغ
• چنان به حسن و جوانى خويشتن مغرور كه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ
• زبان كشيده چو تيغى به سرزنش سوسن دهان گشاده شقايق چو مردم ايغاغ
• گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ
• يكى چو باده پرستان صراحى اندر دست يكى چو ساقى مستان به كف گرفته اياغ
• نشاط عيش و جوانى چو گل غنيمت دان
• كه حافظا نبود بر رسول غير بلاغ